„Polak, Węgier, dwa bratanki”. Ale jak to wyglądało podczas II wojny światowej? Ten ciekawy temat przybliżyła nam w swoim wykładzie Maria Zima -Marjańska podczas październikowego Salonu Przebendowskich.
Lata II wojny światowej są jednym z bardziej interesujących okresów w dziejach stosunków polsko-węgierskich, kiedy to braterstwo obu narodów zostało wystawione na największą próbę. Będące sojusznikiem III Rzeszy Królestwo Węgier odmówiło Niemcom przyłączenia się do ataku na Polskę, a także przyjęło tysiące polskich uchodźców cywilnych i wojskowych.
Jeszcze ciekawiej kształtowała się sytuacja Węgrów, którzy osiedlili się w II RP, podczas II wojny światowej. Wielu z nich tworzyło mieszane polsko-węgierskie rodziny. Po wybuchu wojny część tej grupy starała się wrócić na Węgry (co było realizowane w ramach specjalnej akcji repatriacyjnej), inni włączali się w polski ruch oporu, a nawet oddali życie za Polskę – jak członkowie rodziny Korompayów.
Dzięki działalności Pála Domszkyego, kierującego Związkiem Węgrów w Generalnym Gubernatorstwie, Węgrzy otrzymywali m.in. specjalne kartki żywnościowe i wsparcie finansowe. Przynależność do Związku uprawniała również do innych przywilejów, zaś sama instytucja ponadto pomagała Polakom mającym węgierskie pochodzenie lub krewnych na Węgrzech.
